Marzec 2026: Odrodzenie życia

Witaj w przestrzeni, gdzie marzec 2026 staje się symbolem odrodzenia. Zapraszamy Cię do podróży w głąb siebie, by odkryć nowe możliwości i poczuć pragnienie przemiany. Niech ta strona będzie dla Ciebie inspiracją do odnowienia swojego życia i odnalezienia nowej energii.

 

4 marca 2026

Nawrócenie -  świadectwo

 

Idzie wiosna. Właśnie teraz przypomniałem sobie rok 1978. Kończyłem wtedy szkołę średnią. Zbliżała się matura i ewentualny start na studia. Większość moich znajomych oraz ja czuliśmy po studniówce coraz większy niepokój, co do swojej przyszłości. Chodziłem wówczas na religię i do kościoła bardziej z przyzwyczajenia, niż z wiary. Po mojej przeprowadzce daleko od poprzedniego miejsca zamieszkania była to również okazja do spotkania starych znajomych. Do tego ksiądz rozumiał nasze młodzieżowe życie. Jako dziecko byłem blisko Boga. Spowiadałem się często, modliłem się, żałowałem za moje dziecięce grzechy. Pewnej nocy, gdy długo przepraszałem Pana Boga za swoje grzechy przyśniła mi się przepiękna Matka Boża. Ksiądz mówił mi, że pewno pójdę w jego ślady i zostanę księdzem. Cóż niedługo potem zaczęły się choroby, osłabienie, które oddalało mnie od rówieśników. Przyszła nostalgia i niechęć do wszystkiego. Ostatni raz poszedłem do spowiedzi przed bierzmowaniem. Od tego czasu wyrzuciłem ze swojego życia pojęcie grzechu. Liczyła się tylko racjonalność. Ale kiedy pojawiła się obawa, jak mi  się powiedzie                                z egzaminami, to kiedy kończyłem szkołę średnią zacząłem ponownie myśleć o Bogu. Gdy grupa z religii wybrała się do Częstochowy w intencji wstawiennictwa i pomocy Matki Bożej w czasie matury oraz egzaminów na studia zabrałem się  z nimi. Bynajmniej nie zamierzałem zmieniać swojego życia, ale poproszenie o pomoc, według mnie, do niczego nie zobowiązywało. Wyjechaliśmy wcześnie rano. Planowałem, że na pierwszej mszy świętej poproszę o pomoc Matkę Bożą, a później sam będę zwiedzał klasztor. Dopiero przed powrotem znowu spotkam się ze swoją grupą. Wszystko poszło jednak inaczej. Kiedy wchodziłem do klasztoru, mój kolega, postanowił iść do spowiedzi. Ponieważ znał mnie, zaczął mnie namawiać do tego samego, ale nic mu z tego nie wyszło. Kiedy przechodziliśmy obok konfesjonału pociągnął mnie mocno za rękę, abym poszedł z nim. Ze złością odepchnąłem go tak silnie, że uderzył w ścianę. Zakonnik wychylił się z konfesjonału, aby zobaczyć, co się dzieje. A ja dumnie poszedłem, przepychając się przez tłum, pod sam obraz Matki Bożej. Nie byłem w stanie się modlić. Poczułem, jak od Matki Bożej bił tak ogromny smutek wyciskający mi z oczu łzy, że nie mogłem tam ustać. Decyzja była jedna. Gwałtownie przepychając się przez zatłoczoną kaplicę dotarłem do tego samego konfesjonału, od którego uciekłem. Zakonnik, na początku spowiedzi, zapytał o przyczynę mojej decyzji. Opowiedziałem mu wszystko. Korzystając ze swoich uprawnień w tym dniu, udzielił mi rozgrzeszenia ze wszystkich grzechów. Wtedy dopiero mogłem iść ponownie przed obraz Matki Bożej, ale  zamiast prosić, przepraszałem Boga za moje życie. W kaplicy byłem przez kilka godzin uczestnicząc we wszystkich mszach świętych, które się wtedy odprawiały, Ofiarowałem je w intencji moich próśb. Przed powrotem przegapiłem czas spotkania z moją grupą. Nie miałem biletu powrotnego, ani nie wiedziałem, o której godzinie będzie pociąg i gdzie będą przesiadki. W tym okresie, powrót stamtąd nie był tak prosty, jak dzisiaj. Po przeżyciach jakie mnie spotkały byłem zupełnie zagubiony. Nagle w tłumie pielgrzymów zobaczyłem dziewczynę z mojej grupy. To spotkanie było wręcz nie możliwe. Wiedziała wszystko o powrocie. Czasu było niewiele więc cześć drogi w kierunku dworca -  biegliśmy Po kupieniu biletów wsiedliśmy do pociągu, który od razu ruszył. Po chwili odnaleźliśmy na naszą grupę. A co do moich próśb, to na maturze pojawiły się tematy, które w dziwny sposób pokrywały się z moimi oczekiwaniami, dlatego poszła super. Na studia, na kierunek, na który się wybierałem było wielu chętnych. Należało zdać przynajmniej na 4,5. Bałem się zwłaszcza matematyki i rosyjskiego. Dziwnym trafem na egzaminie z rosyjskiego przypadło mi przedostatnie miejsce w sali, a ostatnie zajął jedyny mój znajomy, który świetnie znał ten język. Od razu było raźniej. A co do matematyki, to trzy dni przed egzaminem zainteresowałem się jednym z trudniejszych zadań w zbiorze z matematyki. Bardzo się męczyłem nad nim cały dzień. Okazało się, że na egzaminie było podobne i najbardziej punktowane. Rozwiązałem je w 10 minut. Pozostałe dwa obowiązkowe były takie sobie. Dostałem się na studia. Matka Boża nigdy mnie, od tego czasu, nie opuściła i jestem pewny, że wiele razy wstawiała się za mną lub otrzymywałem od niej zrozumienie, że moja prośba do niczego dobrego nie prowadzi. Dziś w domu codziennie odmawiamy różaniec. Przez wiele lat jeździłem raz do roku do Jej  sanktuarium na cały dzień modlitwy i wracałem odmieniony i bliższy Bogu. To świadectwo dedykuję tym, którzy teraz, w imię ekumenizmu, umniejszają rolę Matki Bożej, uszczuplają Jej przymioty. Niech powrócą do wiary ludzi i kościoła, która trwa już ponad 2000 lat.                

 

Ciąg dalszy - w następnych dniach